Jak ćwiczyć każdą część DELF A2 junior

Kiedy sprawdzasz odpowiedź w kluczu, zapisz obok niej fragment, który uzasadnia twój wybór. Przy słuchaniu może to być nazwa nowego miejsca. Przy czytaniu czasem rozstrzyga adresat pojedynczej instrukcji. W pisaniu i mówieniu zamiast klucza przyda się odbiorca. Czy po twoich słowach wie, czego potrzebujesz albo co właśnie ustaliliście?

Opis szkolnej i młodzieżowej wersji DELF A2 obejmuje rozumienie ze słuchu, czytanie, pisanie i mówienie. Wybierz z oficjalnych materiałów zadanie z działu, który sprawia ci trudność. Poniższe krótkie przykłady po francusku pomogą rozpoznać błąd przed powrotem do pełnego arkusza.

Słuchanie. Która informacja obowiązuje?

Wyobraź sobie zapowiedź na szkolnym korytarzu: Pour le spectacle, entrez par la cour. L’entrée principale est fermée. Pytanie dotyczy wejścia na przedstawienie. Jeśli zapiszesz l’entrée principale, poprawnie rozpoznasz wyrażenie, ale wyślesz widza pod zamknięte drzwi. W notatce zestaw miejsce z informacją, która go dotyczy: dziedziniec to droga wejścia, a główne wejście jest zamknięte.

Najpierw odpowiedz po wysłuchaniu całego komunikatu. Potem posłuchaj go ponownie i ustal, gdzie znalazła się informacja potrzebna do odpowiedzi. Przy następnym nagraniu zapisz tylko te wyrazy, które pozwalają wykonać polecenie. Jeśli pytanie dotyczy przyczyny, sama nazwa miejsca okaże się mało przydatna. Wróć do słów wyjaśniających, co się stało.

Czytanie. Kogo dotyczy prośba?

Na drzwiach pracowni ktoś zostawił notatkę: Les élèves qui ont fini leur affiche peuvent partir. Les autres restent pour ranger les tables. Uczeń widzi słowo partir i już pakuje plecak, choć plakat jest dopiero w połowie gotowy. Wróć do wyrażenia qui ont fini leur affiche. Właśnie ono wskazuje, kto może wyjść. A do kogo odnosi się les autres? Zasłoń pierwsze zdanie i odtwórz z pamięci różnicę między grupami.

Podczas ćwiczeń zamień notatkę w rozmowę. Kolega pyta: Mon affiche est prête. Je peux rentrer ? Odpowiedz na podstawie tekstu. Następnie wykreśl słowo prête i zmień pytanie tak, żeby kolega należał do drugiej grupy. Jeśli w obu wersjach potrafisz przypisać polecenie do właściwej osoby, rozumiesz zasadę nawet wtedy, gdy zmieni się temat wiadomości.

Pisanie. Zostaw adresatowi potrzebną odpowiedź

W jednym tekście możesz opowiadać o własnym doświadczeniu, w innym odpowiadasz komuś w konkretnej sprawie. Załóżmy, że kolega pyta, czy przyjdziesz pomóc przy szkolnej wystawie i co możesz przynieść. Salut, merci pour ton message ! J’aime beaucoup les photos. brzmi przyjaźnie, ale kolega nadal ma dwie niewiadome. Dodaj informację o obecności i przedmiocie, na przykład Je peux venir après les cours et apporter des ciseaux. Przeczytaj pełne polecenie i rozwiń wiadomość do wymaganej długości. Zdanie ćwiczeniowe załatwia tylko część zadania.

W tekście o wydarzeniu sprawdź coś innego. Czy osoba, której tam zabrakło, dowie się, co właściwie się wydarzyło? C’était super oddaje wrażenie. Dodaj, co robili uczestnicy i dlaczego akurat to zapadło ci w pamięć. Prosty szczegół z własnego doświadczenia ułatwia napisanie następnego zdania po francusku.

Mówienie. Reaguj na propozycję rozmówcy

Arkusz części ustnej rozróżnia rozmowę o sobie, samodzielną wypowiedź na temat i rozmowę w określonej sytuacji. W pierwszym ćwiczeniu krótka odpowiedź na pytanie o zainteresowania może prowadzić do kolejnego pytania. W samodzielnej wypowiedzi przygotuj szczegóły, które pozwolą ci opowiadać dalej. W scence uważnie słuchaj odpowiedzi rozmówcy, bo od niej zależy twój następny ruch.

Spróbuj zarezerwować rower podczas szkolnego wyjazdu. Pytasz: Je peux prendre le vélo bleu ? Słyszysz: Il est réservé, mais le vélo rouge est libre. Zdanie J’adore le bleu wyraża upodobanie, lecz nie rozstrzyga, który rower chcesz zarezerwować. Możesz przyjąć propozycję i zapytać, gdzie odebrać rower. Możesz też dopytać, kiedy niebieski będzie dostępny. Partner powinien zrozumieć, co ma teraz dla ciebie zrobić.

Przykładowy plan

W ciągu 12 minut przećwicz jedną sytuację dwukrotnie. Najpierw poproś o rower i ustal, jak go odebrać. Potem partner zmieni warunek, na przykład zaproponuje odbiór po obiedzie. Po rozmowie każde z was zapisuje, jaki rower, gdzie i kiedy można odebrać. Porównajcie notatki. Jeśli różnią się miejscem, to właśnie pytanie o miejsce wpisz do tygodniowego planu nauki do DELF. Na następnej krótkiej sesji ćwiczeń sprawdź tę samą umiejętność, ustalając odbiór książki albo plakatu.